مكتوب 115 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم من عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه تعالى الأمير عماد الملّة و الدّين محمّد . روزىِ مقدّر و عبادت امّا بعد ؛ خداى عزّوجلّ جهان را چنان آفريده و طرح هستى به نوعى انداخته كه هر آدمى را چندان معشيت كه شرط قوام حيات است برسد و اگرچه هيچ كار نكند ، بعد از آن آدميان را به عبادت فرموده و تحصيل زاد آخرت . بعضى آدميان به همان قدرت معشيت اكتفا كردند و وقت خود را صرف عبادت و تحصيل زاد آخرت كرده‌اند و ايشان مطيعان‌اند ، و بعضى به همان قدر قناعت نكردند و به تمتّع و تلذّذ ميل نمودند و وقت خود را صرف تحصيل فضولات معاش كردند و به تحصيل زاد عقبى نپرداختند و ايشان عاصيانند . و امّا مطيعان ، آنچه از زمان صرف كسب قوام كنند كه نه از آن كنند كه بر آن‌اند كه اگر آن كار نكنند روزىِ ايشان نرسد ، بلكه به قصد تعاون كنند و بارِ عالم كشيدن و از بنى نوع تخفيف كردن با احسان بر رفقا و اهل ملّت . و بر تَقدير اخير كسب زياده از قِوام نيز شايد كه ارتكاب كنند ، و الّا ايشان مىدانند كه اگر هيچ كار نكنند چندان قُوت كه شرط قوام است به ايشان خواهد رسيد ، چنانچه از احوال اطفال و ضعفا مشاهده مىشود . براى آن كه حيات جاذبه قُوت است تا به حدّى كه اگر هيچ سبب عادى نباشد به خرق عادت قُوت پيدا شود ، مگر اجَل‌حيات